به تو پناهنده شود ، مشكل او را بر طرف مىسازى ، الهى مرا از خوبيهاى دنيا و آخرت محرومم مفرما به خاطر آن كه كمتر شكر نعمتت را مىگويم و آنچه از گناهانم تو خود مىدانى ببخش زيرا اگر مرا عذاب كنى من شايستهء عذابم چون منم كه به خود ستم روا داشته و راه خطا رفته و تقصيركارم و از حظّ و بهرهء خود غفلت كرده‌ام ولى اگر از راه لطف مرا بيامرزى تو بخشوده‌ترين بخشايندگانى . . . » ( 1 ) اين دعاى شريف مشتمل بر تضرّع و زارى و اظهار درماندگى امام عليه السلام است در حالى كه با فخر و مباهات در برابر آفريدگار بزرگ ، اقرار و اعتراف به الطاف فراوان و نعمتهاى بىشمار او دارد و از پيشگاهش درخواست عفو و بخشش نموده و به درگاه او توبه مىكند . و اينك به دعاى ديگرى از دعاهاى ارزندهء امام عليه السلام گوش فرا مىدهيم : ( 2 ) دعاى امام هنگام التماس به درگاه خدا از جمله دعاهاى امام عليه السلام در وقت التماس و زارى به درگاه خداى تعالى : « يا اللّه الّذي لا يخفى عليه شيء في الأرض و لا في السّماء و كيف يخفى عليك يا الهي ما انت خلقته و كيف لا تحصي ما انت صنعته او كيف يغيب عنك ما انت تدبّره او كيف يستطيع ان يهرب منك من لا حياة له الّا برزقك او كيف ينجو منك من لا مذهب له في غير ملكك سبحانك اخشى خلقك لك اعلمهم بك و اخضعهم لك اعملهم بطاعتك و اهونهم عليك من انت ترزقه و هو يعبد غيرك سبحانك لا ينقص سلطانك من اشرك بك و كذّب رسلك و ليس يستطيع من كره